Wat heb je aan Chi Neng als je ernstig ziek bent?

Eind juni 2011 bleek ik -Petruschka Abelman- ziek te zijn. Eierstokken, eileiders en baarmoeder waren zwaar ontstoken. Later bleek ik ook in beide eierstokken kwaadaardige cellen te hebben. Dat had niets met de ontsteking te maken. Het was puur geluk dat ze er door die ontsteking achter kwamen. Eierstokkanker is zeer agressief en wordt meestal in een te laat stadium ontdekt omdat het in het begin nauwelijks klachten geeft.
Vroeg in het proces dat volgde zei een dokter dat ik me moest laten drijven. Het was de meest zinnige raad die ik heb gekregen. Wat hij er niet bij vertelde was dat er soms een golf over me heen zou slaan. Grote golven, woeste golven, onberekenbare golven. Je laten drijven betekent ook dat je soms kopje onder gaat en daar kwam ik al snel achter. Het kwam aan op vertrouwen. Overgave en vertrouwen, steeds weer. Week in week uit.

Gemoedsrust bewaren
Zonder mijn Chi Neng training zou ik heel wat slechter af zijn geweest. De afgelopen zeven maanden was het mijn anker. Het heeft me fit gehouden, mijn bloed bleef wonderlijk goed met een HB-waarde van 9.4 tegen de tijd dat ik aan mijn vijfde chemodag begon. Maar dat fit blijven was niet het belangrijkste. Ik was in staat mijn gemoedsrust te bewaren, mijn peilloze angst voor het chemogif te dragen, steeds opnieuw mezelf tot de orde te roepen om niet met de gebeurtenissen op de loop te gaan, in het hier en nu te blijven en vooral: mezelf te laten drijven. Natuurlijk is het vrij lastig om de manier waarop ik het gedaan heb direct te verbinden met Chi Neng Qigong. Ik zal nooit zeker weten hoe ik het gedaan zou hebben zonder Chi Neng. Toch ben ik ervan overtuigd dat het me erg geholpen heeft. Zo zeer zelfs dat het me verbaasde. Overigens heeft dit er ook toe bijgedragen dat ik er bijna niet meer was geweest want terwijl ik niet meer kon zitten of liggen van de pijn in mijn buik en de ontstekingswaarden de pan uitrezen, liep ik in wanhoop ’s nachts te Craneswalken door de gangen van het ziekenhuis. Hierdoor gaf ik de indruk dat het allemaal nogal meeviel en maakte niemand echt haast. Tegen de tijd dat ze er achter waren waar het probleem zat en ik bij de juiste dokter in de kamer stond was het bijna te laat.

Dichter bij de dood
De meest indrukwekkende ervaring maakte ik mee vlak voor ik de OK in werd gereden. Het kwartje was op dat moment bezig de verkeerde kant op te vallen. Ik was vele malen dichter bij de dood dan bij het leven en vond dat helemaal prima. Er was op dat moment geen energie genoeg om het ego te voeden, maar mijn denken was glashelder. In die situatie, terwijl allerlei mensen bezig waren met naalden en kapjes en isolatiedekens, realiseerde ik me dat dit de ultieme qigongstaat was en dat het leven enorm ontspannen is zodra je al het streven loslaat. Meteen daarna verbleef ik aan een helder bergmeer in gezelschap van teacher Wei. Hoe Chi Neng wil je het hebben? Het was de meest indrukwekkende en de mooiste ervaring van mijn leven, maar ik constateerde tegelijk dat het ook heel goed mijn laatste ervaring van het leven kon zijn.

Een hele grote mentale open-close
Het volgende moment werd ik wakker op de Intensive Care. Ik hoorde een verpleger zeggen: “dat het helemaal niet gaf dat mijn ademhaling wegviel want dat ik immers kon terugvallen op de kunstmatige ademhaling.” Die geruststelling was voor mijn zussen en echtgenoot bedoeld, maar zette mij onmiddellijk aan tot actie. Dat was het tweede sterke staaltje: in die toestand greep ik volautomatisch terug op een hele grote mentale open-close-beweging. Ik vroeg mijn zus om mee te doen en begon supergeconcentreerd aan een oefening van 30 minuten open-close zonder ook maar 1 afleidende gedachte. Dat doe ik mezelf nu niet meer na! Ondanks alle slangen en de weergaloze kou (nog nooit zo koud gehad en ik hoop het ook nooit meer mee te maken) was ik 100 % gefocust op mijn oefening. Geen zorgen, geen verzet, geen angst: alleen maar open-close. Tuurlijk dreven er op de achtergrond gedachten en emoties voorbij. Dat stopt nooit en is gewoon wat de geest doet, maar het leidde me niet af. Zo zou je eigenlijk altijd moeten kunnen trainen. Toch lukt me dat niet nu ik weer relatief gezond ben. Tegelijk met mijn vitaliteit kwamen ook de afleidende gedachten en de egokracht terug.

Mijn meest natuurlijke staat van zijn
In de weken na die eerste operatie lag ik volmaakt tevreden in het moment te wezen en heb ik mezelf, de mensen om me heen en het leven van de beste kant gezien. Wat ik ook zag was dat mijn energie langzaam toenam en daarmee kwam er een einde aan al dat moois. Doelbewust in qigongstaat verblijven lukte eenvoudigweg niet. Ergens was het tij gekeerd en nu kostte het energie om in die staat te komen en bleek ik daarvan nog onvoldoende in huis te hebben. Een bijzonder fenomeen, deze ommekeer en eentje waar ik heel verdrietig over ben geweest. In tijden van absolute uitputting was het mijn meest natuurlijke staat van zijn geweest en nu werd het weer dat schier onbereikbare doel van al mijn streven. Er was niets veranderd, ik was niet veranderd en de werking van mijn geest ook niet natuurlijk!

Wij zijn geen Chinezen
Sommigen zeggen dat je met Chi Neng alles kunt genezen, maar ik heb geen seconde het gevoel gehad dat ik mezelf beter kon maken. Ik kan nog geen blaar helen, dus waar hebben we het over? Je kan een boel bereiken met Chi Neng, maar je moet wel realistisch blijven: het is geen wonder dat aan je voltrokken wordt, maar iets waar je voor moet werken. Tumoren genezen is meesterschap en ik ben nog maar een peuter wat dat betreft. Eerst maar eens leren om mildheid en compassie te ontwikkelen vanuit werkelijk inzicht, zodat ik stabiel in de qigongstaat kan verblijven. Daarna zien we wel verder. Wij zijn nu eenmaal geen Chinezen, trainen niet met z’n drieduizenden onder begeleiding van dr. Pang, en snappen nog nauwelijks waar we mee bezig zijn. Denken dat Chi Neng je zal redden als je kanker hebt, is levensgevaarlijk.

Intelligent body over stupid mind
Chi Neng heeft me wel geholpen de meest harmonieuze verhouding tot de wetten van het universum en mijn eigen mogelijkheden van het moment te realiseren. In die zin kun je optimale omstandigheden creëren om je lichaam z’n werk te laten doen en te helen. Ik heb vaak gedacht: “Bemoei je er niet mee Petroes, je lichaam heeft geen sturing nodig, maar wel je zorg.” Als het op heling aan komt is je lichaam vele malen intelligenter dan je denkhoofd. Het kwam aan op samenwerking en op respect voor wat mijn lichaam vroeg. Gek genoeg betekende dat soms: vooral niet trainen, passief blijven en zonder oordeel precies eten waar ik zin in had. Dat leverde wel gekke taferelen op hoor. Ik heb eindeloos veel eieren gegeten en enorme lappen vlees verslonden. Echt bij de beesten af. Toch waren juist dat de dingen waar ik veel van heb geleerd. Dat lichaam regelde gewoon even wat het nodig had door mij de hele dag visioenen van biefstukken te sturen. Daar hoefde ik echt zelf geen intentie voor te zetten of een Lift Qi Up voor te doen. Juist door het niet bewust sturen en doen was de weg vrij voor het natuurlijk herstelvermogen. Verschillende dokters hebben hun verbazing uitgesproken over dat herstelvermogen. Tja, dat zou ik zonder Chi Neng niet gehad hebben. Een paar jaar geleden liep ik de trap op als een oud wijf, dus al dat trainen heeft me wel degelijk geholpen. Aan dat herstelvermogen blijkt wel een prijskaartje te hangen: zo snel weer opknappen tussen de kuren door kostte ongelofelijk veel energie en dat merk ik nu pas.

Niet-harmonieuze energie
Wat me erg bezighoudt, zijn de verschillende soorten energie en wat die doen. Ik kan bijvoorbeeld prima de hele dag werken, maar als manlief thuis komt met een slecht humeur stort ik meteen in. Tegenwerking, of liever niet-harmonieuze energie, trekt me vrijwel acuut leeg. Daar ben ik totaal niet tegen opgewassen en dat heeft alles te maken met de klap die mijn organen hebben gekregen. Het is hard werken om emotioneel labiel te zijn en al die emoties zelf niet serieus te nemen terwijl je ze wel respecteert als signaal van je lichaam. Lesgeven gaat meestal weer prima, maar ik ben sneller onzeker en gevoeliger voor het oordeel van mijn cursisten. Ook dat heeft te maken met mijn eigen energiepeil. Ik ben afhankelijker van de groep voor het instandhouden van een stevig qiveld. Dat knaagt natuurlijk wel een beetje aan mijn zelfbeeld. Dan komt het erop aan om goed te observeren en te voelen wat er eigenlijk gebeurt, te accepteren dat het is zoals het is en er niet mee aan de haal gaan. Zodra ik me verzet of mezelf veroordeel, ontstaat er disharmonie en gaat de energiemeter tikken. Binnen de kortste keren word ik dan somber, gaat m’n litteken steken, keldert het concentratievermogen en ben ik te moe om zelfs maar een kop thee te zetten.

Een roeptoeter naast m’n hoofd
Omdat ik nog maar weinig energie heb, merk ik heel goed waar ik energie van krijg en welke situaties energievreters zijn. Stress is een van de ergste, maar wat bijna net zoveel energie kost, is de dingen zonder aandacht doen en met twee dingen tegelijk bezig zijn. Schakelen tussen verschillende bezigheden kost ook veel energie en denken natuurlijk! Dat gebabbel in mijn hoofd geeft me het gevoel alsof er iemand de hele dag met een roeptoeter naast me staat te schreeuwen. Daar word ik dus errug moe van. De rode draad is aandacht en in het hier en nu blijven.

Douchen als je doucht
Vandaag onder de douche realiseerde ik me dat we allemaal de hele dag door multitasken en dat ik daar nu nog vreselijk moe van word. Al douchend was ik bezig dit stukje in mijn hoofd af te schrijven en verspilde daardoor driedubbel energie: door achteloos veel te lang te douchen omdat de ervaring van het douchen aan me voorbij ging, door soepele zinnen te bedenken die ik onmiddellijk weer vergat en door twee dingen tegelijk te doen en daardoor mezelf onnodig te belasten. Zo ondervind ik aan den lijve hoe belangrijk het is om te eten als je eet, te slapen als je slaapt, te trainen als je traint en te douchen als je doucht.
Petruschka Abelman

(Heb je ook een verhaal dat de moeite waard is om te delen? Neem dan even contact met me op. Ik help je graag door vragen te stellen en zorg ook voor redactionele ondersteuning. Dit verhaal is ook zo tot stand gekomen.
Peter Veen – post@qiworks.nl)

Reacties
Er zijn indertijd zo’n 20 reacties gekomen op dit artikel. Een aantal van de meer inhoudelijke reacties lees je hieronder. Ik (Peter Veen) heb ze wat ingekort.
Petruschka is in 2015 overleden.

Geweldig Petruschka en fijn dat je er nog bent! Zelf een bijzondere qi gong-kennis verloren. Tot het einde toe hebben we ‘getrained’, elke dag en om de beurt met iemand uit een groep van 6 mensen. Op haar begrafenis vertelde haar man aan alle aanwezigen dat ze veel aan ZNQG gehad heeft, dat ze in alle rust en ruimte gestorven is en het gevoel had dat ze gedragen werd door de groep, dat er mee geleefd kon worden; ZNQG heeft haar veel inzicht, visie en berusting gegeven.
Marianne

Dat manier van bewegen, denken en geloven je kan sterken in een genezingsproces is voor mij duidelijk. Persoonlijk blijf ik wel van mening dat dit niet zalig makend is en verwijs mensen met klachten door naar een arts. Persoonlijk ervaar ik CNQ als een goede hulp, maar als het Universum beslist dat het je tijd is ga je gewoon op reis met en zonder CNQ. CNQ leert je immers ook dat leven en dood bij elkaar horen en er een tijd komt dat we allemaal overgaan naar een andere wereld. Het is mooi dat ik via CNQ mag inzien dat ik kan leren van mijn gebreken, ze kan gebruiken al wijze les. Het kan ons wijsheid verschaffen waar we anders aan voorbij zouden zijn gelopen.
Joyce Kuster

Ik denk en voel dat CNQ niet gaat over of je al dan niet ziek wordt danwel over wel of niet beter worden, maar gaat over hoe je er mee omgaat. Schiet je in de paniek of niet. Kun je je overgeven aan dat wat er gebeurt en er mee omgaan, of niet. Net als familie en vrienden om je heen als een steun in je rug, iets waarop je terug kan vallen als er van alles om je heen wegvalt. Je zekerheid, je bestaan, je lichaam. Iets wat troost, beschermt, er altijd is, je sterkt om dat te aanvaarden wat je op dat moment overkomt. Volkomen onvoorwaardelijk en compleet in alles.
CNQG geneest niet, maar laat dat wat gebeurt in liefde gebeuren terwijl je je krachtig, sterk, blij en rustig voelt.
Henny

Een van de dingen die bij mij bleef hangen was dat sterven het ultieme loslaten van streven is. Ik realiseer me dat op het moment dat we echt met onze mind naar buiten gaan, we een beetje ‘sterven’; we lossen op, zijn even ‘niets’ (of alles). Tegelijkertijd moet als je heelt wel een intentie hebben, maar geen verwachting. Dus dat streven moet je weer loslaten. Voor mij als simpele ziel best lastig.

Ik vraag me wel eens af wat ‘genezen’ inhoudt. Is dat lichamelijk in een gezonde staat komen, of is het iets anders? Ik heb destijds als huisarts veel mensen geweldig zien groeien (en misschien wel gezonder zien worden) in hun strijd tegen ziekte. Ook al verloren velen hun aardse leven in die strijd, mijn ervaring was dat ze op een ander niveau geheeld waren. Alsof ze naar een hoger niveau gingen.
Net als we met onze eigen beperkingen moeten leren omgaan, moeten we ook leren omgaan met de beperkingen van de CNQ. Oefening zorgt ervoor dat we steeds meer met onze beperkingen kunnen. Veel open/close. ’Een beetje sterven’ en weer naar binnen. Maar dat onbevooroordeeld, met een intentie, maar zonder streven. Genietend van het moment. Zo helpt CNQ ons (mij in elk geval wel) ongetwijfeld op onze eigen weg …..met hobbels en uitdagingen.
Ed

‘Net als we met onze eigen beperkingen moeten leren omgaan, moeten we dat ook met die van de CNQ’. Voor mij is dit de spijker op z’n kop. Is het niet zo dat we in de beperkingen die we bij CNQ ervaren onze eigen beperkingen weerspiegeld zien? Dat het dus niet de beperking van CNQ is, maar ons eigen onvermogen om de juiste staat van zijn te bereiken en het vereiste onvoorwaardelijke vertrouwen te ontwikkelen?
Petroes

Dat is precies wat ik bedoel, Petroes. Wat ik ben in mijn vorige reactie iets belangrijks vergeten: onze beperkende overtuigingen. Als we met Qi proberen te helen, maar een stemmetje zegt continu ‘dat kan toch helemaal niet’, dan zal het ook niet gebeuren.
Qi en wat we met Qi kunnen is waarschijnlijk onuitputtelijk, en als we onze beperkingen erkennen en herkennen, en daar aan werken, ligt er iets heel moois voor ons open.
Ik hoor Li nog de eerste keer vertellen over zijn honderden helingen in zijn ouderlijk huis en hij beweerde vol overtuiging dat wij dat allemaal ook zouden kunnen. Ik weet zeker dat hij gelijk heeft, maar ook bij mij zijn er nog onderhuidse overtuigingen die mij teveel belemmeren. Blijven doorgaan zal leiden tot het loslaten van die overtuigingen. En intussen is het goed om tevreden te zijn met alle kleine stapjes die we doen en daarvan te genieten.
Ed

Het houdt me wel bezig: Waarom worden mensen toch ziek terwijl ze intensief trainen? Geneest Chi Neng? En waarom lukt het zo vaak ook niet? Ik heb genezing gezien, gevoeld en meegemaakt en het ging zo ongelofelijk gemakkelijk tijdens de retreats in 2005. Ik heb ook een ei geheeld, terwijl ik er niet in geloofde. Maar het gebeurde wèl in een oogwenk. Later thuis is het me nooit meer gelukt, terwijl ik er toen meer vertrouwen in had.
Ik train al zo’n 7 jaar dagelijks intensief. Soms periodes lang 2,5 uur per dag, soms ook maar 1 uur. Toch kan ik in die 7 jaar niet bij elkaar trainen en voor elkaar krijgen wat er gebeurde in die retreat van 3 weken waar we met ongeveer 30 mensen de hele dag trainden. Dat heb ik, tot voor kort nergens meer gevoeld.

Tijdens de meerdaagse workshops en de reizen van het instituut gebeurt er ook veel en voel ik ook wel de kracht van het samen trainen. Toch is dat anders dan tijdens een retreat. Volgens mij heeft dat te maken met de gezamenlijke intentie en het trainingsdoel. Tijdens een retreat is dat gezond zijn, terwijl mensen op de meerdaagse workshops en de reizen ook bezig zijn met hun opleiding, of met vakantie vieren. Op de laatste reis naar China hebben we een dagdeel mee mogen trainen in een centrum waar mensen voor hun gezondheid intensief trainen. Daar voelde ik direct weer diezelfde kracht, “sfeer” in het qiveld? Ik weet niet eens hoe het te benoemen. Ik voelde me daadwerkelijk anders toen ik daar weg ging, anders dan hoe ik gekomen was. En dat na 1 dagdeel!
Misschien kun je dat ook wel bereiken als je in je eentje traint, mits je onvoorwaardelijk vertrouwen hebt in de kracht van CNQ. Maar ik denk dat we in Nederland niet de volledige potentie van CNQG gebruiken, omdat we allemaal alleen staan te trainen. Ondertussen ben ik ervan overtuigd dat de kracht van CNQ ligt in het samen trainen. We hebben wel elkaar nodig.
Mijn grote droom is dan ook een centrum/plek waar mensen aan hun genezing kunnen werken en waar altijd getraind kan worden.
Dimphy

Overtuiging: het grootste struikelblok om jezelf te kunnen genezen is je overtuiging dat je jezelf niet zult kunnen genezen. We hebben geleerd onze eigen kracht te onderschatten, we hebben geleerd dat de natuur zo niet werkt, maar de natuur: daar zijn we onderdeel van. Het is juist onze natuur om onszelf wel te kunnen genezen en het beste bewijs is eigenlijk dat we onszelf regelmatig ziek maken. Dat vinden we dan weer heel normaal. Maar als we dat kunnen, waarom zouden we dan eigenlijk het tegenovergestelde niet kunnen?
Petroes