Je lessen Chi Neng/Zhineng Qigong gratis weggeven en toch geld verdienen?

Een van de eerste commerciële lessen die ik leerde, was dat je nooit moet beginnen met een te lage prijs. ‘Begin hoog’ was het advies, want anders kom je met bestaande klanten nooit meer op een acceptabele prijs uit. De man keek er wanhopig bij en vertelde dat-ie juist bij z’n allergrootste klant te laag begonnen was en nu al jaren voor een spotprijsje werkte. Dat heb ik in mn oren geknoopt. Het tweede advies dat ik kreeg, was zeker zo interessant. Een echte handelsman legde me uit dat alles een commerciële prijs heeft. ‘Dat is dus niet de kostprijs plus een beetje opslag’ zei hij ‘want daar word je niet rijk mee. Nee, je moet het anders doen, je moet de prijs vinden die de klant bereid is te betalen. Dat kan wel honderd keer méér opleveren!’

Elk jaar iets meer verhogen
Financieel gezien ben ik niet rijk – dus ik heb het niet goed gedaan ;-). Maar volgens dit principe werken de meeste bedrijven nog steeds. Praktisch betekent het dat je om je heen kijkt wat anderen vragen, daarmee zo’n beetje start en beetje bij beetje je prijs zoveel verhoogt dat je klanten nog nét bij je blijven. En als verhogen niet lukt of niet verantwoord is, laat je de prijs hetzelfde maar lever je er wat minder voor, of je probeert te besparen op kosten en inkoop. Zo haal je in ieder geval commercieel het onderste uit de kan. Op zich prima, want (bijna!) de hele wereld werkt op die manier.

Ambivalent gevoel
Zo heb ik ook de prijs voor mijn Chi Neng Qigong workshops bepaald. Ik heb gekeken wat er zoal voor gevraagd wordt, wat iemand daarvoor krijgt en daarna zelf een prijsstelling gekozen. Zo ongeveer wat het instituut vraagt, leek me prima, want dat is blijkbaar wat men betalen wil voor een dagje Chi Neng Qigong.
Maar inmiddels bekruipt me rond de prijsstelling regelmatig een ambivalent gevoel.
Soms kan iemand de workshopprijs duidelijk niet betalen. Mag die het dan niet leren?
Nog lastiger vind ik het als er iemand belt die ziek is en vraagt wat privéles per uur kost en hoeveel het dan kost om de oefeningen zo goed te leren dat zij/hij ervan opknapt. Wat vraag je dan? Of zou het voldoende moeten zijn dat je helpen kunt?

Natuurlijk is ook Chi Neng Qigong een commercieel product.
Natuurlijk kost het heel wat geld om het te leren en bij te houden.
Natuurlijk moet ook ik mijn rekeningen betalen.
Natuurlijk heb ik wat reserves nodig.
Maar is dat allemaal wel zo natuurlijk?
De bedenkers van Zhineng /Chi Neng hebben -voor zover ik weet- nooit een commercieel doel gehad, maar wilden mensen helpen gezond te worden en te blijven.
Wat ik betaal om het te leren, heb ik er blijkbaar voor over en blijkbaar kan ik het ook betalen. Dus waarom moet ik dat terugverdienen?
Mijn rekeningen kan ik betalen met ander werk.
En reserves, nouja, dat is voor later. Misschien ook een zorg voor later? (Later zorgt vast wel voor zichzelf.)

Gratis?
Gratis les geven dan maar? Dat gebeurt. Bijvoorbeeld Falun Gong is een qigong-systeem waarbij je gratis les krijgt (thuis!) en later je kennis ook weer gratis doorgeeft. Vipassana is ook gratis. Je betaalt achteraf wat het je waard is. Dus het kan wel.

Alles zonder enige vorm van vergoeding doen, is niet altijd een goede oplossing. Wel natuurlijk als het hele systeem erop gebaseerd is en jij ook alle informatie/training gratis krijgt. Of als je financieel onafhankelijk bent, of andere bronnen van inkomsten hebt en alles wat je aan workshops en trainingen uitgeeft ziet als een investering in jezelf. Maar van gratis kun je niet leven. Of is dat een misvatting en kan het wel degelijk?

Vaste prijs loslaten
Steeds meer bedrijven experimenteren met het loslaten van hun prijzen. Er is dan geen vooraf vastgestelde prijs meer, maar iedereen bepaalt achteraf wat hij wil betalen. De klant beslist zelf na het eten, na de massage, na de qigongles, na de coaching, na het verkregen advies, na het zien van de voetbalwedstrijd – al dan niet in overleg met de leverancier – hoeveel geld hij de geboden dienst waard vindt.
Dat klinkt interessant. Geld wordt dan een manier om uit te drukken hoe de gebruiker/klant de kwaliteit van product of dienst of les heeft ervaren. En klanten zijn niet dom, die weten heel goed wat een normale prijs zou zijn voor wat je aanbiedt. Daarnaast biedt het ze de mogelijkheid om op een dienst of product te waarderen in relatie met hun eigen inkomen. Want laten we eerlijk zijn, als je 10.000 per maand verdient is 100 euro voor een workshop van een dag geen probleem, het is immers maar 1% van je maandelijks inkomen. Verdien je 1000 euro dan is diezelfde 100 euro maar liefst 10% van je besteedbare budget. Tien keer zoveel dus. Da’s heel andere koek. Laat je de vaste prijs los, dan geef je iedereen de kans jouw inspanning als aanbieder te belonen op een niveau dat past bij haar of zijn financiële positie en haar of zijn waardering voor wat je doet.

Dana
Zo ver was ik, vooral dankzij ‘lifehacking’ en Martijn Aslander (kijk bij de links onderaan). En ik dacht dat het een supermodern systeem was. Toen vond ik een mailtje in de inbox met een link naar een Boeddhistische website en daar lees ik dat deze manier van denken erg lijkt op het Boeddhistische concept van Dana. Ik had er nog nooit van gehoord, maar een beetje Googelen (op Dana + Boeddhisme) levert deze uitleg op: “Dana is het beoefenen van vrijgevigheid, een van de pijlers van het (Mahayana) Boeddhisme. Er zijn drie vormen van Dana-beoefening: Dana die de mensen bevrijdt van Samsara door het geven van Dharma-onderricht. Dana die mensen bevrijdt van gebrek in materieel opzicht door het geven van voedsel en onderdak en Dana die mensen bevrijdt van angst, door het geven van bescherming. Dana is een van de fundamentele gedragsregels van de Boeddhistische tradities.”

De klant bepaalt de prijs
En zo zijn er een moderne en een oude vorm die wat mij betreft de goede kant op wijzen. Geef informatie cadeau, laat je kennis zich verspreiden, geef je training weg en vraag de deelnemers om achteraf te betalen wat ze het waard vinden. Maak je kosten, zeg er dan bij welke dat zijn en hoe hoog die zijn. Of geef aan wat de minimumprijs is voor locatie, koffie, thee, lunch en laat het bedrag verder los.

Ik zei het al, ik heb er nog geen ervaring mee. Maar ik lees her en der dat het geweldig werkt. Ik ga er nog een nachtje over slapen, maar best kans dat ik dit systeem ga proberen. En jij? Heb je ervaring met iets dergelijks of weet je een nog betere aanpak? Ik hoor het graag.

Plezier! Peter Veen

Meer weten?
http://lifehacking.nl/wp-content/uploads/Ebook-Easycratie.pdf
http://www.sanneroemen.nl/gratis-inspirerende-boeken-downloaden-een-lijstje/
http://mens-en-samenleving.infonu.nl/religie/10751-de-eerste-volmaaktheid-dana-of-vrijgevigheid.html
http://vipassanabhavana.wordpress.com/dana/
http://nl.falundafa.org