Warrig denken over zien en geloven

Hoe warrig kan een denkpatroon verlopen. Zat te bladeren in een vakblad over tekstschrijven (aardig blad: Tekstblad) en zag daar een stukje over een website die Latijnse spreuken vertaalt in Engelse. Als voorbeeld stond er ‘Vide et crede’, ‘Zie en geloof’ en toen ik dat zag, schoot het door me heen dat ‘zien en geloven’ bij je hoofd begint en dan pas je hart ’meeneemt’. Dat is jammer, want ons hoofd kan maar heel beperkt denken en zich maar heel beperkt een voorstelling van iets maken. De werkelijkheid is altijd mooier, lelijker, intenser, dieper, grootser dan wat er in een hoofd past. Da’s ook niet zo gek want je hoofd is immers alleen maar een soort rekenmachine. (Hoewel ik dat vaak genoeg vergeet en dan even denk dat ik ben wat ik denk.)

Maar draai de volgorde van die spreuk, van ‘zien en geloven’ eens om! Dan wordt het interessant, want dan krijg je: ‘geloven en zien’. Die volgorde impliceert dat je hart, je gevoel, je intuïtie z’n gang mag gaan en dat daarna je hoofd ingezet wordt om – waar dat nodig is – gegevens op te zoeken en te bedenken hoe je dat gevoel, dat weten kunt waarmaken. Ah, wat een rijkdom. Alles kan en alles mag, er zijn geen grenzen, alles kan waar zijn (in ieder geval voor jezelf).

Ik? Ik weet niet wat waar is, maar heb er wel een gevoel over…
Diep in m’n hart – gek, het gezegde is ‘diep in m’n hart’ niet zoals je zou verwachten ‘diep in m’n hoofd’ – geloof ik dat alles waar is. Dat iedereen een eigen wereld ervaart en dat iedereen een eigen wereld ziet en er bewijs voor vindt. Vaak geloof ik dat alles in je leven een mening is – een visie. Wie weet is ook het leven zelf alleen maar een mening.

Zo warrig gaat het soms. Denken. Of was dit geen denken. Hoe dan ook, ik zat aan tafel te lezen en de zon brak door. Ik heb het blad dicht gedaan en in de warmte van de zon lekker een kopje thee gedronken. (Dragonwell voor het geval je van groene thee houdt.)

Plezier.
Peter Veen