Het Geheim van Toelaten

(Gastcolumn Frank Lageweg) Met Het Geheim van Toelaten ben ik voor het eerst in aanraking gekomen toen ik 18 jaar oud was. Als bijbaantje werkte ik bij de maatschappelijke dienstverlening en maakte ik schoon bij zieke en/of oude mensen. Op een dag werd ik ingedeeld bij een man in een rolstoel. Hij had een spierziekte waaraan hij later overleden is. Deze man straalde ongelooflijke rust en positiviteit uit. Ik maakte zijn huis schoon en later werden we vrienden. Ik rende vaak naar hem toe en dat gaf me aanvankelijk een opgelaten gevoel. Ik kon hardlopen en hij kon alleen maar met zijn vingers zijn elektrische rolstoel besturen. Al snel had ik door dat het niet nodig was me opgelaten te voelen, want deze man had iets wat ik niet kende. Het was heel bijzonder. Het leek hem niet te deren dat hij niks kon en de hele dag thuis zat. Sterker nog, hij leek compleet vervuld te zijn, en ik schaamde soms dat ik zoveel kon, zo ogenschijnlijk vrij was, maar niet zo positief en écht vrij was als hij.

Hij vertelde dat hij als kind nooit welkom was geweest en dat zijn ouders er alles aan hadden gedaan om hem dat te laten voelen. Op zijn vijftiende probeerden zijn ouders hem te wurgen, waarna hij uit huis is gerend en nooit meer thuis is gekomen. Het voelde thuis als een concentratiekamp, vertelde hij. Later kreeg hij de spierziekte.
Hij was erg dankbaar dat hij een stok had waarmee hij kon lopen en later de rolstoel waarmee hij zijn hondje kon uitlaten. Zijn hondje was bijna het enige contact dat hij had en langzamerhand zag ik mijn vriend aftakelen tot hij met een rietje in zijn mond de letters op het alfabet kon aanwijzen om duidelijk te maken wat hij bedoelde omdat
hij niet meer kon praten.

Terwijl hij werkelijk niks meer kon dan vloeibaar eten en ademen en pijn had van de doorligplekken, gaf hij aan dat sommige andere mensen het nog veel erger hadden dan hij. Hij bleef altijd positief en zei tegen mij altijd: ‘Wat er ook gebeurt, altijd blijven doorgaan.’ De eenvoud, rust en niet-aflatende positiviteit en dankbaarheid van deze man maakten diepe indruk op me. Tot overmaat van ramp ging ook zijn hondje dood. Ik vroeg hem hoe hij alles had aangekund. Het concentratiekamp thuis, de spierziekte en het voortdurend afscheid moeten nemen van alles wat hij kon. Hij keek me diep in de ogen aan en zei: ‘door toe te laten’. ‘Als je zo ver bent, begrijp je wat ik bedoel.’

De diepere betekenis van Jezus aan het kruis werd een paar jaar geleden mooi verwoord door Eckhart Tolle. Het kruis staat symbool voor het ultieme lijden en de ultieme beperking. Door complete overgave en het toelaten van het lijden, wordt het ultieme lijden getransformeerd tot iets wat voorbij gaat aan het lijden, wat je het goddelijke zou kunnen noemen.
In de woorden van Tolle: ‘Lijden is nodig totdat je beseft dat het niet nodig is.’ Verzet tegen wat er is, is de oorzaak van al het lijden. Hoe groter het verzet, hoe meer het ego wordt versterkt. Het zien dat je je verzet, is het begin van het einde aan lijden en schept ruimte voor iets dat voorbij gaat aan het denken.

Het gaat er hierbij niet om de situatie of het verhaal toe te laten. Mijn vriend liet niet het verhaal toe dat hij een spierziekte had. Hij liet het moment toe. Hij besefte dat hij de toekomst niet aan hoefde te kunnen. Alleen goed omgaan met dit ene moment was voldoende. Keer op keer. Hij voegde geen extra lijden toe door te vinden dat hij geen spierziekte zou moeten hebben of dat er iets anders zou moeten zijn of gebeuren. Het was goed zoals het was. De totale afwezigheid van verzet maakte hem vrij van alles. Daardoor kon hij het leven intens en direct ervaren.

Merk op wanneer je je verzet, ook al is het verzet heel subtiel. Je ligt in je warme bed en je moet er uit om naar het koude toilet te gaan.
Voel je ergens in jezelf verzet?
Moet het verzet weg of mag het er zijn?
Kijk of je het subtiele gevoel van weerstand kunt toelaten en kijk wat er zich dan ontvouwt. Vervolgens kun je het ervaren in meer uitdagende situaties.

Het touw van het lijden strakker aantrekken door nog meer verzet, zien dat meer verzet meer pijn oplevert… Je hebt ieder moment een keuze. Als je erbij bent.

Hartelijke groet,

Frank Lageweg e-mail: franklageweg@gmail.com


Frank Lageweg heeft Chi Neng Qigong gestudeerd in China en Nederland en is docent aan de instructeuropleiding van het Chi Neng Instituut. Hij heeft lesgegeven aan o.a. de golfsters van jong oranje, geneeskundestudenten en diverse bedrijven.