Om van het leven te kunnen houden, moet je houden van de dood

Barefoot Doctor Stephen Russell is eind vorige week overleden. Een goed moment om een van zijn columns over de dood nog eens te herlezen. (Je vindt veel meer van hem op dit blog.) En als je een beetje Engels kunt, kijk dan ook eens naar zijn 1-minuut-video’s met Daoïstische technieken op https://barefootdoctorworld.com/mini-doodahs/

Er is maar een ding zeker in je leven: op een zeker moment op een zekere tijd – en je weet nooit wanneer dat zal zijn, misschien over tien jaar, of over een paar seconden – ontdoe je jezelf van dit lichaam en alle bezigheden, gebeurtenissen, ervaringen, herinneringen, relaties, successen, bezittingen, verwachtingen, angsten, en drama’s die erbij horen. Behalve in sprookjes over onsterfelijkheid heeft nog nooit iemand dit kunnen voorkomen. Het is blijkbaar een door en door beproefd systeem en omdat er nog nooit iemand van de andere kant is teruggekomen om te klagen, moeten we ervan uitgaan dat het helemaal veilig is en precies gaat zoals het bedoeld is. Als je wilt, kun je je zelfs voorstellen dat het een geweldige ervaring is omdat je geest vrijgemaakt wordt van de beperkingen van de fysieke werkelijkheid.

Desondanks spenderen we enorme hoeveelheden tijd en energie om het te ontvluchten en net te doen of het nooit gebeuren zal en raken we zo betrokken in de alledaagse wereld dat we zelfs geloven dat die echter en krachtiger is dan de dood. Maar we weten allemaal dat het anders is – niets is sterker dan de dood. In plaats van haar te bevechten en jezelf zo af te leiden dat je er niet meer aan denkt, is het beter jezelf erin te trainen de dood te omarmen. Leer van je dood te houden. Zie haar niet als een vijand, maar als een helper. Dan ben je niet langer bezig met haar te ontkennen en verhul je niet langer de existentiële angst voor de dood, maar volg je je pad in vrede in de wetenschap dat aan het eind ervan je geliefde dood op je wacht om je ziel te bevrijden voor de volgende fase van je reis, wat dat dan ook zijn mag en wat dat dan ook brengen zal – niemand die dat zeker weet. Natuurlijk betekent het niet dat je nooit meer bang voor haar bent, wel dat er naast je angst een gevoel groeit van acceptatie en overgave.

Heb je je eenmaal overgegeven aan de werkelijkheid van de dood, dan geef je je automatisch ook over aan het leven. Als je weet dat alles op zekere dag toch voorbij is, begrijp je dat je niks te verliezen hebt en het avontuur van het leven ten volle kunt aangaan. Zoveel mogelijk groeien, maakt je vrij. Natuurlijk kun je nog steeds vol overtuiging meedoen aan de wereldse spelletjes. Alleen hou je jezelf niet langer voor de gek door te denken dat ze het belangrijkste in je leven zijn en vind je het niet meer zo belangrijk of je wint of verliest.

De Daoïsten zeggen dat er niets gebeurt als je sterft.

Dat is dubbelzinnig. Aan de ene kant betekent het dat alles stopt, tenminste voor zover het jou betreft, deze jij waarin je bent gaan geloven. Aan de andere kant betekent het dat – zodra je je lichaam verlaat – je onsterfelijke geest, het aspect van jou dat leven na leven getuige geweest is van de reis van je ziel, zichzelf terugvindt op de plek waar je eigenlijk altijd al was: in het eeuwige nu.

Je een paar minuten per dag bezinnen op je eigen sterfelijkheid en eer te betuigen aan je vriend de dood, is voldoende om je te helpen het juiste perspectief te bewaren en je te herinneren aan de ongelofelijke waarde van ieder moment en van alle momenten die je deelt met degenen die je liefhebt, terwijl je danst in de wereld van de tienduizend dingen.

Mijn wens: dat je dit begrijpt en ieder moment van dit wonderbaarlijke bestaan zo volledig waardeert dat je nog geen nanoseconde verliest met je ook maar een heel klein beetje bleu te voelen.

Love, D